Przez te kilka dni zdałam sobie sprawę z tego, że ani trochę nie powinnam się nikim przejmować, robić z siebie durnia i nie wiadomo jak tęsknić. Przecież to nie ma sensu. To, co było nie wróci. Może nawet i dobrze i w głębi serduszka się cieszę. Ostatni czas jest całkiem miły, uwielbiam ludzi, którzy mnie otaczają, czuję się ważniejsza. Mam cudownych przyjaciół, znajomych, jest wspaniale. Dołują mnie tylko oceny, ale to przecież da się poprawić. Dzisiaj w szkole całkiem fajnie, wieczorem spotkanie z dziewczynami i pieczenie rogalików z mamcią, mniamciu. A teraz najwyższa pora na edukację, he.

 

"Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli się okaże, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę."