Epicki weekendzik, dobry piątkowy spontan, fantastyczna sobota. Mam wspaniałych przyjaciół, rodzinę, więc nic mi więcej do szczęścia nie potrzeba. Dzisiejszy dzień spędzę w łóżku z laptopem, muzyką, a potem edukacją. Jest dobrze, ale niech będzie tylko lepiej!

 

 

 

 

Nie potrafię z Ciebie zrezygnować, przepraszam. I wiedziała, że nie jest kochana. Ale sama kochała w takim stopniu, że jej uczucie starczałoby dla nich obojga. Nienawiść i nieodwzajemniona miłość są do siebie wprost proporcjonalne. Nie wiesz co Cię jutro czeka, nieodwzajemniona miłość, czy też śmierć człowieka . Nieodwzajemniona miłość, ten rodzaj czekania, kiedy czekasz na coś, co na pewno nie nadejdzie. Miłość nieodwzajemniona - najszczersze z uczuć, bo choć wiesz że nie możesz na nic liczyć, nadal kochasz.

Przez te kilka dni zdałam sobie sprawę z tego, że ani trochę nie powinnam się nikim przejmować, robić z siebie durnia i nie wiadomo jak tęsknić. Przecież to nie ma sensu. To, co było nie wróci. Może nawet i dobrze i w głębi serduszka się cieszę. Ostatni czas jest całkiem miły, uwielbiam ludzi, którzy mnie otaczają, czuję się ważniejsza. Mam cudownych przyjaciół, znajomych, jest wspaniale. Dołują mnie tylko oceny, ale to przecież da się poprawić. Dzisiaj w szkole całkiem fajnie, wieczorem spotkanie z dziewczynami i pieczenie rogalików z mamcią, mniamciu. A teraz najwyższa pora na edukację, he.

 

"Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli się okaże, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę."

 

 

 

 

Po dzisiejszym dniu dochodzę do wniosku, że mało urocze jak dla mnie jest spędzenie całego dnia w domu, wcinając pierogi, pijąc cole i oglądając coraz to gorsze filmy, rozmyślając nad wszystkim. Przyznaję, że jest ciężko. Czy będzie jeszcze gorzej? Mam nadzieję, że nie. Dzisiaj był idealnie piękny i nawet słoneczny dzień na jakiś spacer, rozmowę. Jednak mało kto o mnie dziś pamiętał, co odebrało mi ochotę na wyjście. Sama nie wiem, co się ze mną dzieję i jaki mam w tym cel. Czy w ogóle jakiś mam.. Wszystko wkurwia, męczy...potrzebuje świąt.

Jednak chujowym uczuciem jest bycie chorym. Powoli przestawać mówić, dusząc się, nie móc oddychać i przez pół dnia siedzieć na twarzy z maseczką i się inhalować. Jestem coraz słabsza, nawet złapanie powietrza sprawia mi ogromny ból. Mam nadzieję, że to tylko niewielki wirus i małe przeziębienie i nie będę uwięziona w domu. Humoru jak nie było, tak nie ma. Dziwne te dni, marzę o czymś wspaniałym, a nawet sama nie wiem o czym.. Siedzę owinięta kocem z gorącą herbatką, notatkami i laptopem na kolanach. I już wiem, że się nie nauczę i już wiem, że ten tydzień zapowiada mi się tragicznie i boję się, że nie dam rady. Padam na ryj -.-'

Głupie wieczory, głupia jesień. Strasznie dobijające myśli mam ostatnio, robi się to chorą monotonią. Zupełnie nikt mnie nie rozumie, w sumie wcale się nikomu nie dziwie. Brak jakiejkolwiek pewności do ludzi otaczających mnie w ostatnim czasie i wiary w nich. Brak wsparcia ze strony najbliższych, brak osoby, która przyciągnie do siebie w złych chwilach, przytuli tak, aby stracić na chwilę oddech, a potem pocałuje delikatnie w czoło mówiąc 'wszystko już dobrze kochanie, jestem przy tobie'. To wszystko przytłacza i nasuwa się myśl, co by się stało, gdyby w pewnym momencie mnie brakło? Może wtedy większość by zrozumiała, zatęskniła? Może, ale to tylko moje chore wyobrażenia i wymysły. Witamy w XXI wieku, gdzie nikogo nie interesują Twoje problemy, załamania, cierpienie, strach. Musisz udawać kogoś, kim zupełnie nie jesteś, kogoś silnego, mającego przepis na dalsze życie i funkcjonowanie. To rzeczywiście trudne. Jeżeli teraz są takie udręki, to co dopiero będzie później, jak poradzę sobie z tym wszystkim, czy w ogóle wytrzymam do tego momentu. Są chwile, kiedy już zupełnie nie mam siły, kiedy boję się, że wszystko, co dla mnie ważne się skończy. Wtedy sama nie wiem, co mam robić....płakać, zapomnieć? W jednej chwili nasuwa się setki jebanych myśli, chorych myśli. Czuję się jak psychol. Jak osoba, która dopiero co uciekła z wariatkowa i nie wie, co dzieje się wokół. Czuję się źle, tak jeszcze nie było...

Co mam Ci powiedzieć ? Że już nie daje rady? Że brakuje mi Twojego uśmiechu ? Że nie mogę poradzić sobie z najprostszymi czynnościami? Że ciągle płacze, bo już tutaj nie wytrzymuje? Że ciągle myślę, że beze mnie wszystkim było by lżej? Że chciałabym cofnąć czas i wrócić do dni, gdy byłam tak bardzo szczęśliwa? Chciałabym powiedzieć Ci o wiele więcej, że Cię kocham, że jesteś dla mnie najważniejszy, że widząc Twoje zdjęcie serce rozpierdala się na milion kawałków, że potrzebuje Twojego wsparcia, jak nigdy indziej. Jesteśmy tylko ludźmi, znasz mnie dobrze i wiesz, że żałuje wielu rzeczy, że najpierw robię a później myślę, że nie potrafię tak dalej funkcjonować. Nie śpię, ciągle łzy cisną mi się do oczy, nie poznaje samej siebie. Kiedyś śmiałam się godzinami, uwielbiałam gdy mnie łaskotałeś , pamiętam wszystkie kłótnie, ale wiesz co jest najgorsze? Że nie chce mi się tu dalej żyć..

/wyjebana z mocy Saszka, no to ruszamy dalej

 

 

Może jutro zniknę, lecz w tej sekundzie oddycham, o jutrze nie myślę, bo jeszcze przede mną dzisiaj..

je he he, dajcie mi piątek -.-