Brak czasu, humoru, ochoty na cokolwiek. Połowa grudnia, jak ten czas szybko leci. Oceny prawie wystawione, tragedii nie ma, ale szału również. Boję się co będzie dalej. Jeszcze tylko pięć dni i wolne, święta, okres czasu, który najmniej lubię. Rodzina, łamanie się opłatkiem, niby coś fajnego, ale nie dla mnie. Nawet nie liczę na prezenty, upominki, pieniądze, liczę jedynie na zrozumienie ze strony najbliższych. Chyba powinnam już przywyknąć do faktu, że mało kto mnie rozumie z tym wszystkim, w sumie czasem sama siebie nie rozumiem. To wszystko jest takie chore i kurewsko trudne. Wiele rzeczy sprawia mi ogromny ból, ale na niektóre nie mogę niestety nic poradzić. Jedyny fakt, który chyba potrafi poprawić mi humor to tegoroczny Sylwester, który spędzę w naprawdę w wspaniałym gronie. Mogę mieć tylko nadzieję, że wszystko pójdzie z planem i będziemy się bawić najlepiej jak potrafimy. Co dalej? Sama nie wiem. Nowy rok, nowe postanowienia, nadzieje. Zobaczymy jak to będzie, mogę mieć tylko nadzieję, że będzie tylko lepiej....

Wszystko się układało, szło tak dobrze i nagle wróciło. Jedna chwila, jeden dźwięk piosenki i w ciągu ułamka sekundy uroniłam łzy. Znowu jestem smutna, znowu to samo..

 

 

 

Epicki weekendzik, dobry piątkowy spontan, fantastyczna sobota. Mam wspaniałych przyjaciół, rodzinę, więc nic mi więcej do szczęścia nie potrzeba. Dzisiejszy dzień spędzę w łóżku z laptopem, muzyką, a potem edukacją. Jest dobrze, ale niech będzie tylko lepiej!

 

 

 

 

Nie potrafię z Ciebie zrezygnować, przepraszam. I wiedziała, że nie jest kochana. Ale sama kochała w takim stopniu, że jej uczucie starczałoby dla nich obojga. Nienawiść i nieodwzajemniona miłość są do siebie wprost proporcjonalne. Nie wiesz co Cię jutro czeka, nieodwzajemniona miłość, czy też śmierć człowieka . Nieodwzajemniona miłość, ten rodzaj czekania, kiedy czekasz na coś, co na pewno nie nadejdzie. Miłość nieodwzajemniona - najszczersze z uczuć, bo choć wiesz że nie możesz na nic liczyć, nadal kochasz.

Przez te kilka dni zdałam sobie sprawę z tego, że ani trochę nie powinnam się nikim przejmować, robić z siebie durnia i nie wiadomo jak tęsknić. Przecież to nie ma sensu. To, co było nie wróci. Może nawet i dobrze i w głębi serduszka się cieszę. Ostatni czas jest całkiem miły, uwielbiam ludzi, którzy mnie otaczają, czuję się ważniejsza. Mam cudownych przyjaciół, znajomych, jest wspaniale. Dołują mnie tylko oceny, ale to przecież da się poprawić. Dzisiaj w szkole całkiem fajnie, wieczorem spotkanie z dziewczynami i pieczenie rogalików z mamcią, mniamciu. A teraz najwyższa pora na edukację, he.

 

"Pójdźmy na kompromis, dobra? Najpierw ich zabiję, a jeśli się okaże, że nie byli naszymi wrogami, przeproszę."

 

 

 

 

Po dzisiejszym dniu dochodzę do wniosku, że mało urocze jak dla mnie jest spędzenie całego dnia w domu, wcinając pierogi, pijąc cole i oglądając coraz to gorsze filmy, rozmyślając nad wszystkim. Przyznaję, że jest ciężko. Czy będzie jeszcze gorzej? Mam nadzieję, że nie. Dzisiaj był idealnie piękny i nawet słoneczny dzień na jakiś spacer, rozmowę. Jednak mało kto o mnie dziś pamiętał, co odebrało mi ochotę na wyjście. Sama nie wiem, co się ze mną dzieję i jaki mam w tym cel. Czy w ogóle jakiś mam.. Wszystko wkurwia, męczy...potrzebuje świąt.

Jednak chujowym uczuciem jest bycie chorym. Powoli przestawać mówić, dusząc się, nie móc oddychać i przez pół dnia siedzieć na twarzy z maseczką i się inhalować. Jestem coraz słabsza, nawet złapanie powietrza sprawia mi ogromny ból. Mam nadzieję, że to tylko niewielki wirus i małe przeziębienie i nie będę uwięziona w domu. Humoru jak nie było, tak nie ma. Dziwne te dni, marzę o czymś wspaniałym, a nawet sama nie wiem o czym.. Siedzę owinięta kocem z gorącą herbatką, notatkami i laptopem na kolanach. I już wiem, że się nie nauczę i już wiem, że ten tydzień zapowiada mi się tragicznie i boję się, że nie dam rady. Padam na ryj -.-'

Głupie wieczory, głupia jesień. Strasznie dobijające myśli mam ostatnio, robi się to chorą monotonią. Zupełnie nikt mnie nie rozumie, w sumie wcale się nikomu nie dziwie. Brak jakiejkolwiek pewności do ludzi otaczających mnie w ostatnim czasie i wiary w nich. Brak wsparcia ze strony najbliższych, brak osoby, która przyciągnie do siebie w złych chwilach, przytuli tak, aby stracić na chwilę oddech, a potem pocałuje delikatnie w czoło mówiąc 'wszystko już dobrze kochanie, jestem przy tobie'. To wszystko przytłacza i nasuwa się myśl, co by się stało, gdyby w pewnym momencie mnie brakło? Może wtedy większość by zrozumiała, zatęskniła? Może, ale to tylko moje chore wyobrażenia i wymysły. Witamy w XXI wieku, gdzie nikogo nie interesują Twoje problemy, załamania, cierpienie, strach. Musisz udawać kogoś, kim zupełnie nie jesteś, kogoś silnego, mającego przepis na dalsze życie i funkcjonowanie. To rzeczywiście trudne. Jeżeli teraz są takie udręki, to co dopiero będzie później, jak poradzę sobie z tym wszystkim, czy w ogóle wytrzymam do tego momentu. Są chwile, kiedy już zupełnie nie mam siły, kiedy boję się, że wszystko, co dla mnie ważne się skończy. Wtedy sama nie wiem, co mam robić....płakać, zapomnieć? W jednej chwili nasuwa się setki jebanych myśli, chorych myśli. Czuję się jak psychol. Jak osoba, która dopiero co uciekła z wariatkowa i nie wie, co dzieje się wokół. Czuję się źle, tak jeszcze nie było...

Co mam Ci powiedzieć ? Że już nie daje rady? Że brakuje mi Twojego uśmiechu ? Że nie mogę poradzić sobie z najprostszymi czynnościami? Że ciągle płacze, bo już tutaj nie wytrzymuje? Że ciągle myślę, że beze mnie wszystkim było by lżej? Że chciałabym cofnąć czas i wrócić do dni, gdy byłam tak bardzo szczęśliwa? Chciałabym powiedzieć Ci o wiele więcej, że Cię kocham, że jesteś dla mnie najważniejszy, że widząc Twoje zdjęcie serce rozpierdala się na milion kawałków, że potrzebuje Twojego wsparcia, jak nigdy indziej. Jesteśmy tylko ludźmi, znasz mnie dobrze i wiesz, że żałuje wielu rzeczy, że najpierw robię a później myślę, że nie potrafię tak dalej funkcjonować. Nie śpię, ciągle łzy cisną mi się do oczy, nie poznaje samej siebie. Kiedyś śmiałam się godzinami, uwielbiałam gdy mnie łaskotałeś , pamiętam wszystkie kłótnie, ale wiesz co jest najgorsze? Że nie chce mi się tu dalej żyć..

/wyjebana z mocy Saszka, no to ruszamy dalej

 

 

Może jutro zniknę, lecz w tej sekundzie oddycham, o jutrze nie myślę, bo jeszcze przede mną dzisiaj..

je he he, dajcie mi piątek -.-

nie potrafiła opanować gwałtownego bicia serca, kiedy ją dotykał, nie umiała powstrzymać się przed szukaniem go wzrokiem, nie potrafiła usunąć go z myśli, lubiła z nim być, podobało jej się to, jak się przy nim czuła, uwielbiała...

 

W końcu jakieś fajne oderwanie się od rzeczywistości. Wspaniały piątek z najlepszymi. Dziękuję za powrót mojego szczerego uśmiechu, za nasze darcie mordy śpiewając ulubioną piosenkę, idąc przez miasto, za robienie sobie wzajemnie przypału. Za to, że mogę na was polegać, co by się nie działo. Dzisiaj nudna sobota, spanie do późna, zrobienie zakupów, aktualnie mapa świata, obiad i wieczorem może spacer. Żeby było tylko lepiej...

Kolejny dobijający mnie dzień. Kiedy to się skończy? Ta cała cholerna i głupia rutyna? To całe udawanie, że wszystko jest dobrze i nic się nie dzieje. Mam już dość tej codzienności, ludzi, szkoły. Wszystko z dnia na dzień jest takie samo, a jednak coraz gorsze. Aż się chcę rzygać od tego wszystkiego. Brak jakiegokolwiek zrozumienia ze strony innych, jak zwykle zresztą. Potrzebuję jakiegoś porządnego odprężenia....

 

Potrzebuję opieki i dobrej rady, Twojej ręki, pomocy i wiary.

 

 

Zawsze jest tak, że kiedy mam doła i jest mi smutno to tutaj wracam. Właśnie nadszedł ten moment. Prawie już minął pierwszy miesiąc nauki i  jest tragedia. Nie mam już na nic siły i niekoniecznie wpływa na to szkoła. Coraz gorzej jest ze mną pod względem egzystencjalnym...sama nie wiem czemu. Chodzę za totalną maską, mając wiecznego smaila na twarzy, co niekoniecznie jest prawdą. Czuję, że jest źle, że jestem sama. Nikt nie widzi tego jak mi trudno i ciężko. W środku wołam o pomoc, ale jak zwykle nikt tego nie widzi, nie słyszy. To trudne... Każdej nocy kładę się ze łzami w oczach i myślą, że może jutro będzie lepiej. Że może w końcu mi się poszczęści. Wspominając, przelatują mi przed oczami najwspanialsze chwile, które miały miejsce tak niedawno. A teraz zdaję sobie sprawę, że to było tak cudowne, a teraz po prostu już tego nie ma i nie będzie. Wiele bym oddała, aby ten czas wrócił, abym była tak szczęśliwa jak wtedy. Żeby wszystko było takie bezproblemowe i fajne. Żeby wiedzieć, że jest przy nas ktoś ważny, ktoś przy kim czujemy się naprawdę chociaż raz wyjątkowi...